تفاسیر

گاه نوشته های امین پاک پرور

تفاسیر

گاه نوشته های امین پاک پرور

از تو به تو بازگشته ام
از نگاهی بر تو تا تاملی بر خویش
وآنگاه
تفسیر پی تفسیر
از راهی که به سوی تو می رود
تا آن چه بر زبانم جاری است

سه شنبه, ۹ آذر ۱۳۹۵، ۰۳:۲۴ ق.ظ

فیلم های دانشجویی

از فیلم هایی که به صورت دانشجویی می سازم راضی نیستم. فیلمنامه ها دم دستی و فضاها کلیشه ای و تلویزیونی است. تنها چیزی که آن ها را قابل دیدن می کند چند تکنیک ساده تدوین و کیفیت خوب دوربینی است که با آن تصویربرداری می کنیم. به فاصله ای که میان منِ حقیقی ام و این فیلم هاست نگاه می کنم و گاهی می ترسم در ادامه راهی که می روم همین مزخرفات را تکرار کنم.

با همه این حرفها، کسی از کار کردن ضرر نمی کند. و وقتی آدم این را به چشم ببیند که کوچک ترین کم دقتی و تنبلی اش حین کار چه فاجعه ای به بار می آورد، دیگر حاضر نیست به همین راحتی ها خطا کند. مثل کلاس درس می ماند.

قبلا می نوشتم که آدم باید گاهی فیلم های بد ببیند و بفهمد چه کارهایی را در سینما نباید انجام داد. حالا در جایگاهی هستم که تلاش می کنم با دیدن فیلم های بدی که خودم با دوستانم می سازم، بفهمم که در آینده به چه کارهایی نباید تن دهم:

1. حتی کوچک ترین پلان ها بابد دکوپاژ مکتوب داشته باشد.

2. آشپز که دو تا شد ...

3. فیلمساز همان طور که صحنه را برای فیلمبردار خود دکوپاژ می کند، باید با همان دقت برای تدوینگرش هم دکوپاژی جداگانه تهیه کند.

4. موسیقی دزدی حالم را بهم می زند.

5. از برآیند تاثیر موسیقی و تصویر بر اساس بک احساس واحد باید گریخت. مثلا می خواهی رابطه محبت آمیز دو انسان را نشان دهی؛ با موسیقی آرام و لطیف و زنانه سعی نکن احساس محبت را به مخاطب منتقل کنی. حالم را به هم نزن.


پ.ن: فقط باید کار کرد.

موافقین ۱ مخالفین ۰ ۹۵/۰۹/۰۹
ا.پ. اَبرام

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی